De verleiding van eenzijdigheid

Hoe verleidelijk is het om in de spanning van teamontwikkelruimte toch te kiezen voor één kant? Je als team richten op de performance en op gedeelde betekenisgeving is moeilijk. Kan een team zich  niet op één van beide richten, bijvoorbeeld de kant die ze van nature minder aandacht geven?

De twee oriëntaties van teamontwikkelruimte kennen beiden een eigen dynamiek en energie. Hoe breng je dat als team in balans? Daar wordt het moeilijk en dient de vraag zich aan: kan een team zich toch niet op één van beide richten?Schermafbeelding 2013-10-13 om 14.10.51

Veel teams hebben meer een performance oriëntatie. Dat deze eenzijdigheid grote risico’s heeft en desastreus kan zijn zien we in een korte film over wat er voorafging aan de ‘Challenger’ ramp.

In dit team is, met name door de druk vanuit leidinggevenden, alleen ruimte voor toekomst creëren en organiseren. Veel teams hebben deze focus, zeker in onze tijd waarin teams snel resultaten moeten boeken. Ik blijf me daarom afvragen: ‘Kan ik het dan niet eenvoudiger maken voor teams? Laat ze gewoon focussen op dialoog voeren en reflecteren.’ Maar nee, helaas is dat niet de oplossing. De sleutel tot succes zit toch echt in het leren omgaan met de spanning in de ontwikkelruimte. Immers als teams focussen op dialoog voeren en reflecteren en daarin doorschieten, komen ze wel tot fantastische ideeën, maar weten ze die niet in de praktijk te brengen. Kortom: dan hebben we nog niet bereikt wat we willen, namelijk teams die ontwikkelruimte maken zodat ze de beste resultaten boeken.